Header image  
© Henk van den Brink  
line decor
 ::    ::                                      HOME    Foto's     Reisverslagen     Voorwaarden    Wie ben ik     Australië     Links   Contact
line decor
 
 
 
 

 
 
Een zieke hond, Drenthe mei 2009

Vandaag begint onze vakantie. Misschien heeft het iets te maken met mijn naam, van den Brink. Brinken genoeg hier in de esdorpen dus ook zat mensen die Brink op een of andere manier in hun achternaam hebben. En ik, we eigenlijk, want ook Jannie voelt zich hier thuis.

We willen er vandaag heen maar dat kan pas in de avond na het fileleed in Nederland. Ik heb op de valreep vrijgenomen omdat het anders niet gaat lukken. Bijna lukt het evengoed niet. Onze hond Emma is al een meer dan een week aan het kwakkelen, ze eet amper, kotst alles wat ze heeft gegeten weer uit en drinkt heel veel. De dierenarts heeft afgelopen maandag geen duidelijke diagnose kunnen stellen en heeft pillen tegen maagzuur meegegeven.

Vandaag kotst Emma echter meer en meer dus eerst weer naar de dierenarts. Urine opgevangen en in een potje gedaan. Het blijkt een nierprobleem te zijn. Urine van een hond hoort een waarde van 140 te hebben maar de urine van Emma blijkt een waarde van 120 te hebben.

Emma gaat op een nierdieet.

En... het lijkt al meteen beter met haar te gaan Dus 's avonds toch naar Drenthe

Om 22.10 komen we aan op landgoed Tolhek. Het is al donker. We melden ons en rijden naar de besproken plek. Niks geen caravan stellen en voortent opbouwen. Gewoon de plek opgereden en gestopt. De poten van de caravan uitgedraaid, elektriciteit aangesloten, de kachel aan en een borrel op tafel.

Buiten is het stikken donker en doodstil. Lang leve Drenthe en landgoed Tolhek.

Om 23.30 uur naar bed. Geloof ik!

Donderdag 30 april 2009

Koninginnedag, feest dus. Nou toen ik opstond merkte ik daar helemaal niets van. Was er een wals over me heen gereden? Dat kan toch niet als je in bed ligt! Maar om 5.00 uur in de ochtend voelde dat wel zo aan. Helaas, de honden zijn gewend om die tijd uitgelaten te worden. Dus plichtgetrouw mezelf aangekleed en de honden uitgelaten. FF plassen, poepen en terug naar de caravan. De honden gevoerd en ik terug naar bed. Pas om 10.00 uur opgestaan, de caravan losgekoppeld, gesteld en toen Jannie terug kwam met de boodschappen hebben we Koninginnedag gevierd met koffie en een heerlijke oranje "Moorkop" met slagroom.

Gelukkig gaat het met onze hond Emma goed, erg goed zelfs. Ze eet haar nieuwe voer zonder al te veel problemen en opmerkelijk is dat ze weer normaal drinkt en niet meer kotst. Gelukkig maar, het lijkt de goede kant op te gaan al moet ze misschien de rest van haar leven op dieet.

's Middags kwam de eigenaar van Landgoed Tolhek langs om me uit te nodigen voor een avond excursie bij Oude Molen. Natuurlijk zeg ik daar geen nee tegen. Verzamelen om 18.45 uur bij de ingang van het landgoed. Jan Speulman is officieel gids en gastheer van Nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa.

Op naar Oude Molen waar een schitterend beekdal ligt met bijzondere planten. Voor de overweldigende pracht van een rijk bloeiend beekdal zijn we eigenlijk nog te vroeg in het voorjaar. Maar enkele vroegbloeiers doen hun best. De eerste die we tegen kwamen was de blauwe rapunzel. Een bijzonder zeldzaam plantje. Even verder op stond dalkruid, een schitterend rechtopstaand trosje witte bloemen en enkele gevlekte rietorchideeën.

Het gebied is ook geologisch en cultuurhistorisch interessant. Onze gids heeft zijn hele leven gewoond en gewerkt in deze streek. Hij kent het gebied goed en is geïnteresseerd in de cultuurhistorie en weet ons te boeien met zijn uitleg over de verschillende geologische en cultuurhistorische bijzonderheden die we tegenkomen.

Zo kregen we uitleg over bij nog intact zijnde pingo, een overblijfsel uit de ijstijd. Een pingo is een cirkelvormig “ven” met een verhoogde grondwal er omheen. Kwelwater kwam door de druk door de ijslaag omhoog en vloeide cirkelvormig uit. Met het kwelwater kwam zand omhoog dat door het uitvloeiende water werd meegenomen naar het laagste deel zo werd een wal gevormd. Het ijs smolt en het gebied binnen de wal werd gevuld met kwelwater. Nu zijn het schitterende poelen met moerasvegetatie. Om ze in stand te houden moeten ze wel regelmatig van hun begroeting worden ontdaan anders zorgt successie er voor dat ze dichtgroeien met bomen en struiken en sterft het veenmos dat er groeit af.

In het verleden werden de beekdalen gebruikt als hooiland. Een keer per jaar werden ze gemaaid en het hooi afgevoerd als voer voor het vee in de winter. De omliggende heidevelden werden begraast met schapen en die mochten onder geen voorwaarde de hooilanden begrazen. Om dat te voorkomen wierpen de bewoners wallen op die werden beplant met mei- en sleedoorn. Planten die een dichte haag vormen en door hun stekels er voor zorgden dat de schapen niet op de hooilanden konden komen.

Onder verantwoordelijkheid van Staatsbosbeheer wordt geprobeerd het landschap terug te vormen naar de oorspronkelijk staat. Open ruimte en natte hooilanden. Daartoe worden hele stukken bos gekapt. Vooral naaldbomen want die komen in dit gebied van oorsprong niet voor en onttrekken veel water aan het gebied. Tegelijkertijd wordt geprobeerd de grondwaterstand in het gebied te verhogen door de waterstand in de beken op te voeren. Door een verhoogde waterstand in de beken wordt het kwelwater opgestuwd zodat de aan de beek grenzende weilanden natter worden. Ook is over een groot gebied de rijke teeltlaag verwijderd zodat de oorspronkelijke schrale grond weer boven kwam te liggen. De afgegraven grond is afgevoerd.

Om het water in de beek op te stuwen heeft men voor proef op een aantal plaatsen boomstronken en stammen in de beek gelegd. Niet iedereen vindt dat een succes maar dat heeft vooral met het visuele aspect te maken. Misschien was het beter geweest deze takkenbarrière aan te leggen op plaatsen waar de beek door het bos stroomt. Maar dat moet dan wel kunnen en het beoogde resultaat hebben. Dat is iets wat ik niet kan bepalen en er zal ongetwijfeld goed over nagedacht zijn. Mij stoort het in ieder geval niet.

Om 22.00 uur zijn we weer terug op Tolhek. Een mooie wandeling op een mooie avond en zeker een succes door de informatie van onze gids, zijn leuke anekdotes en niet te vergeten zijn (Drentse) humor.

En dankzij Jan heb promotie gemaakt, hij stelde mij aan de deelnemers voor als directeur van het Amsterdamse Bos. Ik hoop dat Peter van Kaam dit niet leest.

Vrijdag 1 mei 2009

Vandaag begon de dag somber. Ik werd wakker door braakgeluiden van Emma. Snel opgestaan en de hond buiten de deur gezet. Ze kotste een hele lading slijm uit. Een lege maag, kan. Zoveel heeft ze gisteren niet gegeten. Eten gegeven en dat werd wel redelijk naar binnen gewerkt maar alleen het zachte voer en niet de brokjes.

Om 11.00 zijn we een rondje gaan fietsen, honden en camera’s mee. Trix, als altijd over actief, luid blaffend en plonzend in iedere sloot ook al stond die droog.

Herhaaldelijk zijn we gestopt om foto’s te maken en om Emma te laten rusten. Uit voorzorg want ze gaf niet aan dat ze niet mee kon komen.

Onderweg kwamen we langs een wei waar altijd paarden staan. Zo ook nu. Een van de paarden lag op zijn zij in een verlaging met zijn hoofd schuin omhoog. Geen beweging te zien, even gewacht en toen verschoof het hoofd. Gelukkig niets aan de hand.

Op een doodlopende weg in het stroomdal van het Rolderdiep diep kwamen we nog meer paarden tegen. Mooie foto’s gemaakt. Op de achtergrond, aan de ander kant van het stroomdal en tegen het Ballooërveld aan stonden 3 reeën. En dat om 12.30 uur in de middag zo stil en rustig is het hier.

Ik had net mijn camera opgeborgen toen ik op het pad iets zag bewegen. Geen konijn maar dat is een Bunzing, kan niet missen. Hij kwam recht op ons afgelopen.

Jannie, een Bunzing, snel neem foto’s riep ik terwijl ik de honden vastgreep. En Jannie maakte foto’s. Schitterend, het beestje had niets in de gaten. Dichterbij gekomen hoorde hij wel de sluiter van de camera, zekerde even en hervatte vervolgens zijn weg. Dichtbij gekomen werd het geluid van de sluiter toch wel alarmerend en sprong het beestje met een sierlijke boog tussen de struiken. Maar we hadden een paar mooie opnamen.

Op hetzelfde pad ben ik vorig jaar op dezelfde manier een vos tegengekomen. Die bleef gewoon doorlopen en hoorde het geluid van de camerasluiter oog aanschijnlek niet eens. Heeft ook mooie foto’s opgeleverd.

Aan het eind van het pad gekeerd en weer terug naar Tolhek.

Bij de weide met de paarden bleek het paard nog steeds in de verlaging in het terrein te liggen en woest met zijn benen te slaan. Dat kan niet goed zijn. Even van dichtbij bekijken dan maar. Toen bleek dat het beest er bijna onmogelijk zelf uit zou kunnen komen. Het was een diepe kuil waar het lichaam in lag en de benen staken boven de grond uit.

Het beest kon zich niet omdraaien en de benen regen geen houvast. Hoe kan je helpen terwijl je uit de buurt van de maaiende benen met scherpe heven moet blijven. Aan de manen trekken dan maar, misschien draait het beest dan toch om. Helaas dat lukte niet.

Dan maar het alarmnummer van de politie bellen. Na eindeloos wachten kregen we iemand aan de lijn en die ging het nummer van de dierenambulance zoeken. Dat duurde weer een hele tijd en werd uiteindelijk niet gevonden maar de telefoniste had inmiddels wel de brandweer gebeld en die waren onderweg.

Een voorbijganger ging inmiddels hulp zoeken in het nabijgelegen dorpje en hulp zou er spoedig zijn.

Het paard, een jonge hengst ging inmiddels behoorlijk te keer, wentelde zich wanhopig rond in de kuil en hinnikte luid. De overige dieren van de kudde kwamen aangesneld en besnuffelden de hengst en hinnikten mee.

Waarschijnlijk aangemoedigd door zijn soortgenoten begon het dier nog woester om zich heen te trappen en met zijn lijf te draaien en ja hoor ineens stond het op de benen. Stram en stijf voegde het zich bij de kudde en gezamenlijk galoppeerden ze onder luid gehinnik het weiland rond.

En tja, toen maar weer contact met de politie opgenomen om de brandweer te terug te roepen.

Thuis gekomen werd het meteen duidelijk dat het uitstapje voor Emma te veel was geweest. Ze braakte grote hoeveelheden slijm en begon weer gulzig grote hoeveelheden water in te nemen. Omdat we voor nieuw voer toch naar een dierenarts in Rolde moesten hebben we meteen een afspraak gemaakt om haar nog een keer na te kijken. Deze dierenarts voelde ook of er toch niet iets met de maag was en meende wel degelijk een verharde maag te voelen. Dus nieuwe medicijnen, injecties tegen een ontsteking in het spijsverteringskanaal en een tegen de misselijkheid en een dosis pillen die de komende dagen gegeven moeten worden en een nieuw dieet. Gekookte kip met macaroni.

In de middag komt onze zoon Rudie op Tolhek aan. Lekker wat gedronken en ’s avonds laat naar de sterren gekeken. Hier op Tolhek heb je minder last van lichtvervuiling dan in de Randstad. “Zie je hier net zo veel sterren als in Australië Ruud” ?. Nou pa, hier heb je licht van de maan maar in Australië heb je licht van de sterren, zoveel zijn het er. Niet te vergelijken met hier.

Hij gaat naar bed in zijn surviveltent maar kan niet slapen van de hoofdpijn.

Zaterdag 2 mei 2009

Vandaag om half 6 opgestaan, honden uitgelaten en gevoerd en daarna er weer met de camera op uit. Het is erg mistig en behalve wat vogels kom ik niets tegen. Alle kansrijke plekken afgegaan maar niets en dan verval je automatisch in je oude fout. Nog even dat allerlaatste plekje controleren en gedachteloos nader je dat punt er van uitgaande dat ook daar niets waar te zien zal zijn fiets je er bijna tegen aan. Drie reeën kijken mij aan op 10m afstand. Ik kijk, in mijzelf vloekend, naar hun. Een camera pakken heeft geen zin meer. Na een seconde nemen ze de benen en verdwijnen in het struikgewas aan de overkant.

Het heeft geen zin om kwaad op je zelf te worden in deze situatie. Als ik het beter aangepakt had dan had ik mooie plaatjes kunnen maken. Maar tja ik moest het vandaag weer even goed verknallen. Jammer maar toch was het mooi elkaar op 10 meter afstand een moment recht in de ogen te hebben gekeken.

Terug naar de caravan dan maar want de maag begint te knorren. Hoewel ik niet de auto mis zie ik wel dat de tent van mijn zoon verdwenen is. Die is vroeg, zit zeker al in de caravan. Toch nog even snel kijken of z’n auto er wel stond. Nee gewoon langs de lege plek gereden. Hij is alweer naar huis. Voelde zich ziek en ligt dan natuurlijk liever in z’n bed dan op de harde grond.

Het lijkt er op dat Emma goed reageert op de medicijnen en het nieuwe dieet. We hebben wat langer met de honden gefietst en dat heeft geen problemen gegeven. Ze eet goed, kijkt helder uit haar ogen en drinkt normaal. Natuurlijk heeft Trix nu geen trek in haar eigen eten en wil hetzelfde eten als Emma. Nou een beetje proberen dan maar Trix vindt dit ook niet lekker dus eet ze maar helemaal niet. Het kan zijn dat Trix door de beperkingen van Emma te weinig beweging krijgt. Hoewel ik het geprobeerd heb is ieder apart uitlaten geen optie. De een gaat zonder de ander niet mee en rent zodra de kans daartoe er is rechtsreeks terug naar de caravan.

Ik heb nieuwe fotosoftware op onze vakantielaptop geïnstalleerd. Adobe Lightroom 2.2 en Photoshop Elements 7. Lightroom is een mooi programma om snel RAW bestanden mee te verwerken. Het programma is echter zo anders dan Photoshop dat een Nederlandstalige handleiding wel gemakkelijk zou zijn. Toevallig lees ik in DigiphotoPro Magazine dat er een goed cursusboek van Pieter Dhaeze beschikbaar is. De titel is “Beter en bewuster werken met Adobe Lightroom 2”. Prijs € 29,90 en verkrijgbaar bij computercollectief, ISBN-9789059403420.

Nou misschien heeft de boekwinkel in Borger het ook wel op de plank liggen. Even naar Borger dus waar we helaas moeten constateren dat ze het niet hebben. We hebben onze auto naast de HEMA geparkeerd dus teruglopend denk je dan al snel aan worst vooral een HEMA worst maar helaas deze HEMA is waarschijnlijk de enige HEMA die geen warme worst verkoopt.

We worden er niet vrolijk van want zoals in elke vakantie stoppen we met drinken en deze vakantie ook weer met roken. Niet dat we zuipen maar zo naar de vakantie toe en de eerste dagen zijn we er niet vies van. Maar de vakantie is het moment om jezelf weer even te re-setten. Dus ook nu weer.

’s Avonds er weer op uit om vanuit een observatiepunt reeën te fotograferen. Vanuit mijn observatiepunt zie ik op een tegenoverliggend bospad, zo’n 300m oostelijk, een auto rijden waarvan de inzittenden naar wild op zoek zijn. Ze rijden een stukje, stoppen en als het moet rijden ze weer een stukje terug. Ik zie het alweer gebeuren. Zit ik hier ruim 1,5 uur stil te wachten tot de reeën het bos uittreden en naar het stroomdal gaan om te fourageren en dan komen die gasten zo meteen doodleuk ook dit pad op om mijn rust te verstoren.

En ja hoor, net als de reeën uit het bos treden en op weg naar mijn observatiepunt zijn komt de bewuste auto er aan rijden. Weg reeën natuurlijk De bestuurder wijst lachend aan zijn metgezel dat hij het bij het rechte eind had. Die reeën die je net aan de andere kant zag zijn dezelfde reeën die je nu hier ziet. ZAG! Zeg ik. Je hebt 1,5 uur werk verknalt. Wat doe je hier eigenlijk met die auto? Heb je dat bordje niet zien staan. Alleen toegang voor eigenaren en gebruikers. Jij bent een verknaller dus heb je zeker geen toegang. Wegwezen! Ja, ja sorry hoor en achteruitrijdend maakte hij een bocht om te keren. Helaas zakte hij net met zijn achterwielen over de verharding in de moerassige ondergrond. Geen beginnen meer aan natuurlijk. Wielen tot de as in de grond weggezakt en tegen de verharding aan. Niets hielp en ik was niet van plan te helpen. Pakte mijn spullen in, stapte op mijn fiets en liet bestuurder en metgezel achter me. Zoek het maar uit opa.

En met Emma gaat het steeds beter, loopt weer als een kievit, eet als een kokmeeuw en kijkt helder uit haar ogen, enz. Ze de lijkt weer de oude te zijn als ze geen nier probleem zou hebben. En dat laten we toch nog even opnieuw onderzoeken.

Zondag 3 mei 2009

Weer vroeg, van 5.00 tot 6.00 uur de honden uitgelaten maar daarna weer terug naar bed. Even een keer lekker uitslapen. Voel me iedere ochtend of er een wals over me heen is gereden. Meestal is dat gevoel verdwenen als ik terug kom van het dagelijks fietstochtje met mijn honden. Ga ook eigenlijk nooit terug naar bed maar neem een lekkere bak koffie en ga wat noodzakelijke of leuke dingen doen terwijl mijn vrouw en zoon nog liggen te slapen.

Vandaag dus niet. Ben om 6.00 uur weer in bed gestapt en kwam er opnieuw kreunend om 10.00 uur weer uit. Na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt en door het Ballooërveld gefietst. Lekker zwaar fietsen op de zandpaden maar je ziet vaak wel mooie dingen onderweg. We hebben veel gefotografeerd onderweg maar de foto’s nog niet op de computer gezet. Dat doen we morgen omdat Piet Paulusma zegt dat het dan slechter weer wordt. Hopelijk heeft hij geen gelijk.

Maar het mooiste was wel dat Emma de hele weg dartel voor op liep. Ze hield het zonder problemen 10km uit en deed geen aanval op de drinkbak zoals de laatste week regelmatig het geval was. Daarna at ze weer goed. Trix is echt een werkhond die loopt de hele weg kringetjes om ons heen dus die heeft vandaag de 30km wel vol gemaakt. Misschien dat het haar wat rustiger maakt. Hoewel we beter zouden moeten weten.

Het is ook niet te bevatten. Een hond die tot voor enkele weken terug gewoon 50km meefietste en een week geleden ineens 10km meer mee kon en het dus aan haar nieren lijkt te hebben.

Vanavond nog even op pad geweest in de hoop een paar niets vermoedende reeën te fotograferen. Helaas ze waren te ver weg of ze hadden mij eerder in de gaten dan ik hun. Dat heb je als noodgedwongen voor de wind loopt. Dan gaan geluid en geur je razend snel voor en wordt je verwacht waardoor de kans op een rustige ontmoeting echt kunt vergeten.

Emma haar derde voeding gegeven. Vers gekookte kip, macaroni en kippenbouillon. Het ging er prima in dus een tweede portie gegeven en ook dat werd weggewerkt. Trix ook een beetje van het dieet van Emma gegeven en ja hoor die bleek ook nog trek te hebben.

Op de valreep de voortent gezekerd. Die stond wel vast met haringen aan rubber spanners maar ineens begon het vanmiddag flink te waaien dus de storm beveiliging toch maar aangebracht en de tentstokken gezekerd met een spanlintje. Rustig slapen dus vannacht.

Mocht het morgen regenen dan ga ik de gemaakte foto’s bewerken. Ook die voor dit artikel. Een deel van de foto’s verwerk in de tekst en een deel gaat in het digitale album aan het eind van dit artikel. Helaas heb ik Adobe Dreamweaver niet op de laptop gezet zodat ik de tekst en foto’s niet meteen in een HTML-versie kan verwerken.

Maandag 4 mei 2009

Vanmorgen om 5.00 vrij fit opgestaan om de honden uit te laten. Ze waren alle twee weer super enthousiast. Ook Emma rent weer mee als vanouds. Zou de storing aan haar nieren dan toch veroorzaakt worden door iets aan haar maag? Ik weet het niet. Ik hoop alleen het beste. We zullen aan het eind van de week haar urine toch nog maar eens laten controleren.

Vanmorgen dus een wat langer ritje gemaakt omdat Emma zo goed meeliep. Onderweg zag ik een reegeit die in het weiland op weg was naar een ruiger deel. Ze aarzelde, liep iets terug maar keerde weer terug op haar schreden omdat uit het ruige deel een herhaalde lokroep klonk. Kan niet missen. Daar ligt haar kalf. En ja hoor, Emma stond meteen stil en zekerde in de goede richting. Ze had moeder en kind gelokaliseerd. Voor de zekerheid de honden maar aan de lijn. Je moet er niet aan denken dat ze op de reegeit of haar kalf afgaan.

Even verderop de honden weer losgelaten.

Na een uurtje weer terug naar de caravan, de honden te eten gegeven en ik toch nog maar een paar uur naar bed. Na het ontbijt mijn camera en statief gepakt en lopend op pad gegaan. En ja hoor daar stond die reegeit weer, nu op een ander weiland. Ze hield me goed in de gaten maar ging niet op de vlucht. Natuurlijk snel wat foto’s gemaakt.

Rustig maar vastberaden liep ze in een cirkel om me heen om in het weiland met haar jong te komen. Navigerend op de lokroep van haar jong verdween ze weer in de ruigte. Het zou toch mooi zijn om ze beiden te kunnen fotograferen. Maar dan moet ik die ruigte in. Dat is op zich geen probleem daar ben ik op gekleed maar dat doe je gewoon niet. Het risico dat je de boel zo verstoort dat de moeder het jong in de steek laat vind ik veel te groot. Dat is mij een mooie foto niet waard.

Enige tijd later zie ik de reegeit in het talud van een aan het weiland grenzende sloot. Ze staat daar rustige te grazen tussen de bloeiende kruiden en houdt mij nog steeds goed in de gaten. Mooie foto’s gemaakt en weer verder gelopen.

Verder niets bijzonders gezien en om 12.00 uur was ik weer terug bij de caravan. Het is opvallend hoe weinig roofvogels ik dit voorjaar zie. Vorig voorjaar zaten er een stuk of 10. Torenvalken, een Boomvalk, Buizerds, Kiekendieven en een havikspaar. Twee Buizerds en een torenvalk heb ik de afgelopen dagen gezien. Waar zijn ze. Ik hoor wel weer schieten. Dat zijn jagers die in de gesloten tijd kraaien afschieten omdat ze zoveel nesten leegroven. Roofvogels roeien geen nesten uit maar jagen wel op de jongen. Zouden die jagers daar ook iets mee te maken hebben?

’s Middags naar Beilen gegaan om te kijken of ze daar in een boekenwinkel een goed gebruikersboek voor Adobe Lightroom te koop hadden. En ja hoor bij de Bruna heb ik een boek van Scott Kelby kunnen kopen. De titel, een hele mond vol, “Het Adobe Photoshop Lightroom2 boek voor digitale fotografen” ISBN-9789043017176.

Ook bij “de Winkel” een winkel voor fotoapparatuur hebben we nog even gekeken of ze daar een carbon macrostatief hadden voor Jannie. Helaas dat hadden ze niet dus gaan we nog een keer bij Foto Konijnenburg of Calumet in Rotterdam kijken. Bij die laatste wil ik trouwens nog een Lee filtersysteem kopen.

Thuisgekomen meteen met het Lightroom gebruikersboek en de laptop aan de gang gegaan. Toch lekker om voor het gebruik van Lightroom een boek te kunnen raadplegen. Een aantal dingen zijn me nu meteen al duidelijker. Ik begin toch het gevoel te krijgen dat Lightroom het juiste beheerprogramma voor mijn foto’s is.

Maar helaas, de dag die ik zo fris begonnen was en intensief benut heb begint aan mijn oogleden te trekken. Ik stop met mijn bezigheden en ga naar bed. Daar val ik een paar uur in slaap om weer helemaal als herboren de rest van de dag mijzelf weer met leuke dingen bezig te houden. Lightroom en de foto’s die ik ’s morgens van de reegeit heb gemaakt dus.

’s Avonds nog een uurtje met de honden gefietst. Het gaat nog steeds goed met Emma en Trix is nog steeds een enorme dragonder maar wel een die met de dag beter begint te luisteren. Tja, in het 7de levensjaar worden ze meestal wat rustiger

Dinsdag 5 mei 2009

Vannacht heeft het flink geregend. Het kwam met bakken uit de lucht. Heerlijk kletterde het op het caravandak. Toch een heel wat prettiger gehoor dan het op je tentdak regent zoals onze laatste tentvakantie 4 jaar geleden. Ieder nacht regen en iedere ochtend een kletsnatte tent die afgebroken en opgeborgen moest worden. Dat is de ommekeer in mijn leven geworden. Ik die nooit iets van een caravan moest hebben kon niet wachten tot er een voor de deur zou staan. Jannie blij want die wilde al jaren zo’n ding. Zo’n ding waar je kruipend mee op vakantie ging en waarvoor je toch een zekere leeftijdsgrens voor gepasseerd moet hebben. Zo’n ding staat nu dus ook bij ons voor de deur. En ik ben er zielsgelukkig mee.

Maar om 5.00 uur is het tijd voor de honden. Regen of niet ze moeten er even uit. Het regende nog steeds flink dus ik had voor mijzelf al uitgemaakt dat het vandaag alleen poepen en piesen zou worden en dan meteen terug de caravan weer in. We zijn de hele dag samen dus echt uitlaten komt in de loop van de ochtend dan wel . Als je naar je werk moet heb je geen keus. Regen, hagel of sneeuw ze moeten goed uitgelaten worden.

Ondanks de korte p&p sessie zijn we, en vooral de honden, toch nog behoorlijk nat. Dus eerst even de harenbalen droog gewreven, te eten gegeven en toen lekker nog een paar uur naar bed.

Dat wordt volgende week weer wennen. Tijd is dan weer tijd want je moet nu eenmaal op tijd op je werk zijn.

In ieder geval sta ik om 9.00 uur uitgerust op. Omdat Emma aldoor niet helemaal lekker was heb ik hun bed een paar dagen niet echt schoongemaakt en ververst. Maar het lijkt nog steeds goed met haar te gaan en ik ben de stank meer dan beu. Dus grote hondenbed schoonmaak houden dan maar.

Het vieze bed er uit en straks een fris bed er weer in.

Dat betekent wel dat ook de honden weer fris moeten ruiken anders stinkt het bed zo weer. Dus gaan we met de honden naar Zeegse bij Restaurant de Drentsche Aa. U snapt het al de honden worden schoongemaakt in een echt stromende beek. Eerst laten we ze d’r een paar keer inspringen en dat doen ze altijd erg enthousiast. Kopje onder wel te verstaan.

Op de kant geklommen staan wij klaar met de hondenshampoo. De beide dragonders worden goed ingezeept en met behulp van een paar stokjes springen ze weer spontaan de beek in en worden automatisch uitgewassen. Voordat ze de auto weer ingaan worden nog even flink drooggewreven. Dat vinden ze echt lekker.

Halverwege stap ik met de honden uit en laat ze zich verder droog lopen. Het is een schitterende wandeling door bossen en open ruimte. Na een uur zijn we bij de caravan. Eerst hun bed verschoont en daarna beide dames goed geborsteld. Wat zien ze er weer puik uit zo schoongewassen en glad geborsteld. Tevreden kruipen ze onder luid gezucht in hun schone bed en vallen “uitgeput” in slaap. Je zou medelijden met ze hebben maar als ik 5 minuten later mijn schoenen aantrek om naar de wc te gaan staan ze luid blaffend al weer naast me.

Helaas moet ik ze teleurstellen. Nu eerst ik en dan in de middag voor het avondeten mogen jullie nog een keer.

Hoewel het goed lijkt te gaan met Emma spreken Jannie en ik af dat we hier in Rolde haar bloed en urine nog eens goed laten onderzoeken. Jannie gaat langs bij de dierenartsenpraktijk en maakt een afspraak voor woensdag, morgen dus. Mag ik natuurlijk weer haar ochtendurine op zien te vangen maar daar had ik op gerekend.

Ik heb het speciale hulpmiddel dat ik daar voor gemaakt heb in de caravan meegenomen onder het mom van “beter mee verlegen dan om verlegen” en zo zie je maar het is niet voor niets.

Vanmiddag toen Jannie met de honden weg was heb ik op Tolhek de vogeltjes opgezocht. Vlak bij de ingang liggen verscholen tussen opgaande struiken een aantal mooie waterpartijen. In de struiken en langs het water stikt het er van de zangvogels waaronder ook de Goudvink. Ik heb een paar mooie foto’s kunnen nemen. Hoewel ik uit de hand fotografeerde lukt bijna alles 300mm met een 1,4 of 2,0 converter het maakte niets uit. De meeste kwamen goed belicht en scherp op de sensor.

Om 17.00 uur nog een uurtje met de honden op pad geweest. Hadden wel weer behoefte aan natuurlijk. Hun energie lijkt weer geen grenzen te kennen. Ook die van Emma niet.

We hebben lekker gegeten met een wijntje van Lindemans er bij. Die fles maken we vanavond wel verder leeg. Intussen regent het weer maar dat maakt mij niets uit. De kachel staat aan, het koffiezetapparaat staat klaar de honden knorren in hun diepe slaap. Morgen weer een dag en zien we wel verder.

Woensdag 6 mei 2009

Om 5.00 stipt weer wakker maar in tegenstelling met andere dagen was dat geen offer. Ik heb de hele nacht slecht geslapen. Het regende de hele nacht pijpenstelen, onafgebroken harde regen. Heerlijk in de caravan er kan je niks gebeuren maar ik moest natuurlijk denken aan al die jonge beesten buiten in het veld. Hoe zou het nu gaan met al die jonge vogels maar vooral met die reegeitjes? En natuurlijk vooral met dat ene reegeitje dat ik niet gezien heb maar wel 100% weet dat het er ligt. Het regent al bijna 48 uur onafgebroken. Klote toch voor al dat jonge spul.

Zodra het even droog was de honden uitgelaten en de urine van Emma opgevangen. Dat ging zonder problemen. De opgevangen urine in een afsluitbare beker gedaan. Een beker waar we bij de afhaalchinees Wan Tan soep in meekregen. Waar de spullen van de afhaalchinees al niet goed voor zijn. Een aangepaste plastic bamibakje deed dienst als urine opvangbak. Of is het gewoon inventief gedrag van een slimme baas?

Bij terugkomst in de caravan de honden een mix van al het voorradige voedsel gegeven vermengt met lekkere kippenbouillon. Vers en zonder toevoegingen want we weten nog steeds niet hoe de gezondheidstoestand van Emma is. Hopelijk horen we dat vanmiddag na het urine- en bloedonderzoek.

Na de honden verzorgt te hebben weer terug naar bed. Geslapen tot 9.30 uur. Ongelofelijk al die uren extra slaap die ik nu gehad heb. Uitgerust? Nee, het lijkt er niet op want later op de dag zal ik nog een paar uur naar bed vertrekken en slapen als een roosje.

Om 9.30 uur opgestaan en een fietstochtje met de honden gemaakt. Daarna ontbeten en om 11.45 waren we met de honden bij de dierenarts. Beide honden gewogen en toen bleek meteen dat Emma de laatste dagen minstens 2.5 kilo afgevallen was. Dat was ook wel te zien. Vooral aan haar dijbeenspieren. Normaal lagen die als dikke bundels van haar bil naar de knie. Daar waren nu nog dunne strengen van over.

Trix woog nog net zoveel als normaal, maar die was dan ook niet ziek.

Terwijl we wachtten tot we opgeroepen werden voelde ik bij Trix een teek in haar rechter oksel. Jannie vroeg aan de dierenartsassistente of zij een teken tang had. Natuurlijk heb ik die zegt ze en komt meteen aangelopen om de teek uit Trix te trekken. De tekentang wordt om de teek geklemd en met een soepele beweging wordt het secreet verwijderd. Super!.

In de behandelkamer werd Emma op een heftafel geleid en automatisch op werkhoogte van de arts gebracht. Even een stukje poot kaal geknipt, een afbindkoortje om haar poot en er kon een bloedmonster worden genomen.

Intussen werd het urinemonster getest. Dit bleek geen afwijkingen te geven. Met haar nieren was niets aan de hand. Nu de test van het bloed afwachten. Om 15.00 uur konden we hierover bellen.

Terug op Tolhek, het landgoed waar wij verblijven, de camera met 300mm lens en 1,4 converter gepakt om vogeltjes te gaan fotograferen. Ik heb een paar leuke opnames gemaakt die ik later in Adobe Photoshop zal verwerken.

Later in de middag ben ik met de handleiding van Adobe Lightroom en de laptop met de foto’s van gisteren aan de gang gegaan. Het begint me meer en meer duidelijk te worden dat het programma logisch werkt en dus eigenlijk gemakkelijk te gebruiken is en past bij mijn denkwijze over het importeren, verwerken en publiceren.

Met een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal dit mijn standaard programma voor fotoarchivering worden. Nu werk ik met een trial versie maar het ziet er naar uit dat ik het echt ga kopen. Nog wel even navragen wat mij dat gaat kosten.

Om 17.00 uur worden we gebeld door de dierenarts. De test van het bloed van Emma geeft duidelijk uitsluitsel dat ze geen nierprobleem heeft. Wat het wel was? Waarschijnlijk toch een probleem met haar maag. De medicijnen die haar zijn toegediend en het aangepaste voedsel hebben dit probleem inmiddels verholpen. In het bloed wordt wel wat eiwit aangetroffen maar dit moet afkomstig zijn van afbraak van spierweefsel.

Emma heeft ongeveer 1.5 weekeniets gegeten of na het eten alles weer uitgekotst. Het lichaam heeft toch voedsel nodig en onttrekt dit dan aan het eigen lichaam. Omdat onze honden een zeer goed ontwikkeld lichaam hebben, beschikken ze dus ook over de nodige reserve.

Het voedingsadvies van de dierenarts is dan ook om weer te starten met het geven van hoogwaardige voeding zoal ze gewend zijn.

Op dit moment staat er dan ook een pan met schenkel, ossenstaart en mergpijpjes op om een super bouillon van te trekken die we de komende dagen mengen met hun standaard dieet van Royal Canin Mature.

Het is hoogwaardig, voldoet aan hun behoeften maar de bouillon moet het ook smakelijk maken. Ben op het ogenbik ook aan het testen of het wel lekker smaakt en ik kan zeggen dat is zo. Het smaakt naar de jus van mijn oma van den Brink die mijn moeder altijd te vet vond. Of zou u ieder dag wortelen met peultjes lusten alleen omdat het zo goed voor u is?

Donderdag 7 mei 2009

De dag begint als gewoonlijk. Een rondje met de honden en terug naar bed. Ongehoord voor iemand die dat nooit eerder heeft gedaan. Opstaan, honden uitlaten, koffiedrinken en dan iets gaan doen dat enig nut heeft. Maar terug naar bed nooit en nu doe ik het al bijna de hele vakantie. Wel lekker moet ik zeggen.

Nadat ik de honden uitgelaten heb krijgen ze van Jannie hun ontbijt, brokken met veel bouillon die we gisteren gemaakt hebben. Zoals iedere ochtend staan ze ongedurig te draaien tot hun volle voerbak wordt neergezet. De snuiten worden in de voerbak gestoken maar tegelijk deinzen ze beiden terug. Omhoogkijkend met ogen die lijken te zeggen “wat is dit”? Ga eten zeg ik. Snuiten er weer in en voorzichtig wordt aan het eten gelikt. Geen enkel enthousiasme. Ze moeten het niet.

Na enige aansporing beginnen ze er dan toch maar aan. Trix eet zoals gewoonlijk toch maar haar bak leeg maar Emma vertikt het. Ze likt wat op maar spuugt het ook weer uit. Nou jammer dan, ze krijgt vanzelf trek en dan eet ze wel. Maar ’s middags herhaalt zich de film. Emma eet het niet. Wat nu, weer kip koken en de kippenbouillon door haar eten mengen? Dat ging er in als koek. Het kunnen ook de brokken zijn want daar zijn ze gewoon niet gek meer op.

Omdat Emma weer zo tierig is en Trix energie te veel heeft omdat Emma het rustig aan moest doen bespreek ik met Jannie de volgende strategie. Ik fiets met beide honden naar Zeegse. Dat is ongeveer 15 km. Dat zal ik in een rustig tempo doen zodat ik verwacht daar ongeveer een uur over te doen. Jannie rijdt met de auto naar Zeegse om zo nodig Emma in de auto mee terug te nemen.

Zo gezegd zo gedaan. Rustig gefietst over het Ballooërveld en dan de oude route weer genomen. Op deze route kunnen ze bijna het hele eind los lopen en dat vinden ze het leukst. Trix loopt altijd vooruit en weer terug. Die loopt de afstand wel 2-3 keer zonder enig spoor van vermoeidheid en dat met een fikse hartruis. Emma volgt gewoonlijk keurig dravend naast de fiets. Nu loopt ook Emma voor de fiets uit en trekt regelmatig sprintjes met Trix die dat prachtig vindt.

Vlak bij Zeegse loopt de Drentsche Aa. Daar is een mooie zwemplek en Trix en Emma zijn gek op zwemmen. Koelen ze lekker van af en dan rennen ze nog harder ook al hebben ze er 30-40 km opzitten.

Een kilometer voor ik bij de eerste zwemplek ben begint Trix al harder te lopen en uitdagend naar Emma om te kijken. Als ik dan ook nog zeg dat ze kunnen gaan zwemmen is het hek van de dam. Ze stuiven weg en uit het zicht. Ze gaan zwemmen. Ik begrijp er niets van. Ze zijn hier een jaar niet geweest maar weten feilloos die mooie zwemplek te vinden. Trix komt nog een paar keer terug rennen om te zien of ik wel achter ze aan kom. Dat is echt Trix. Trouw en herderend.

Ga je met een groep, ze weet feilloos wie er mee gaan en loopt van voren naar achteren om de boel bij elkaar te houden. Blijft er iemand achter dan wordt die wel even opgehaald. Is het een hond van mijn dochter die achterblijft dan wordt deze op niet mis te verstane wijze bijgeblaft en gehapt dat ie meemoet. En zo geschied dan ook.

Na een uur en tien minuten ben ik bij Zeegse. Jannie staat er al. De honden worden zoals afgesproken gewassen maar Emma gaat niet terug met de auto. Ze is fit en laat dat blijken ook. Dus ze loopt weer meer terug naar de caravan.

De eerste kilometer kijkt ze wel steeds achterom. Waar blijft Jannie. Die was hier net toch ook. Ook Emma is een echter herder dus het omkijken remt mij behoorlijk af bij het fietsen. De eerste kilometer zitten ze aan de Springer omdat er autoverkeer is en daar horen loslopende honden niet tussen.

De terugweg verloopt voorspoedig en ontspannen. Maar als ik bij het Balloterend aankom vangen ze alle twee lucht van ......? Ze rennen alle twee weg een groot veld op. En ja hoor daar springt een haas op dus ze sprinten er achteraan. Ik kon fluiten en schreeuwen wat ik kon maar ze zouden hun zinloze run afmaken.

De haas was uit het zicht en Emma kwam terug. Trix niet. Die dacht op zo’n groot veld zitten vast meer hazen dus die begon het hele veld af te zigzaggen. En ja hoor daar ging weer een haas op de lopers. Dat ging een haas of 5 zo door tot er een haas mijn richting uit kwam. Dus ook Trix kwam mijn richting uit en toen ze vlak bij mij was kreeg ik haar weer onder appel. Beide honden maar vastgemaakt aan de Springer om te voorkomen dat ze mij dat nog een keer konden flikken.

Thuis gekomen nog een keer het eten met de runderbouillon voorgezet maar nee hoor Emma vertikte het om te eten en ook ’s avonds wilde ze er niet spontaan van eten.

De conclusie was duidelijk. Morgen krijgen ze weer kippenvlees met kippenbouillon.

’s Avonds ben ik nog een keer met de camera op stap gegaan in de hoop de reegeit met haar kalf te kunnen fotograferen. Helaas, ze was er wel maar haar kalfje lag nog verscholen tussen de ruigte.

Morgen heb ik helaas geen tijd om opnieuw een poging te wagen. Dan moeten we naar huis. Onze neef gaat trouwen en daar willen we bij zijn. In onze familie wordt niet vaak meer getrouwd. De laatste trouwerij was 10 jaar geleden toen mijn jongste zus trouwde.

Hat zal een lange dag worden. Om 15.00 uur trouwen en om 20.30 uur de receptie en een feest en daarna terug naar Drenthe.

Vrijdag 8 mei 2009

Om 5.00 uur op en de honden uitgelaten. De honden eten gegeven wat met lange tanden werd opgegeten. Emma liet het meeste weer staan.

Om 6.15 uur zaten we in de auto op weg naar huis. Dat ging vlot. Om 8.15 uur waren we thuis. Koffie gedronken en de troep opgeruimd die zoonlief had gemaakt.

Vandaag moest ik het pak. Mijn dochter had een overhemd en een stropdas voor mij gekocht. Er was dus geen ontkomen aan. Het was een mooi overhemd dat perfect paste en een mooie stropdas met een motief uit de jaren 70. Was weer helemaal in bleek. Door alle bezigheden thuis was het zo weer tijd om te vertrekken naar het stadhuis in Heemstede waar de trouwerij plaats ging vinden.

Daar aangekomen sloeg het weer snel om. Het begon te waaien en te regenen. Net als toen Jannie en ik trouwden. Het was een leuke plechtigheid met een ambtenaar die er erg veel plezier in had.

Na de trouwerij weer naar huis om te eten en de honden te verzorgen. Vandaag kregen ze brokken met pens. Iets waar ze altijd op aanvielen. Maar ook dit ging er met lange tanden in en Emma liet weer wat staan.

Op weg naar de receptie maar bij de C1000 een paar kipfilets gehaald want Emma moet echt weer wat vlees op de botten krijgen. Koelbox met koelelementen mee om de file’s goed te houden.

De receptie was in Fort Vijfhuizen. Dit fort is onderdeel van de stelling van Amsterdam en de Hollandse waterlinie. Er is nooit een schot op gelost en tegenwoordig hebben alle forten een eigentijdse bestemming. Vaak horeca.

Om half tien zijn we weer vertrokken om thuis de honden, camera’s en computers op te halen. Uiteindelijk kwamen we om 00.30 uur aan op Tolhek. Vandaag hebben we 560km gereden. Genoeg dus voor vandaag.

Nog snel een wijndje gedronken en de kipfilets gekookt zodat de honden morgenochtend hun maag weer eens vol kunnen eten. Het zal mij benieuwen.

Het is nu haf drie in de ochtend van zaterdag 9 mei. De kipfile is gaar, de honden en Jannie liggen zwaar te slapen. Mijn verslag is bijgewerkt dus ik ga nu ook maar naar bed.

Tot morgen.

Zaterdag 9 mei 2009

Vandaag word ik om 8.00 uur wakker. Niet alleen ik maar ook de honden hebben lekker doorgeslapen. Dat komt vast omdat ik ze ’s nachts om half drie nog uit heb gelaten. Hebben ze hun behoeften kunnen doen die ze normaal om 5.00 uur ’s morgens doen. Geen hoge nood dus.

Om 8.00 uur een rondje met ze gefietst en daarna met koffie in de vroege ochtendzon gaan zitten. Jannie ging intussen wat boodschappen doen.

Om 12.00 uur zijn we met camera’s en honden in de auto gestapt en een wandeling bij Oudemolen gaan maken. Veel landschapfoto’s gemaakt en Jannie macro foto’s.

Zoals al eerder geschreven heb je hier mooie doorkijken over het stroomdal van diverse beken die in Groningen de Drentsche Aa wordt genoemd.

Na 3 uur wandelen waren we terug bij de auto en gingen we weer naar Tolhek. Lekker nog een paar uur in de zon gezeten.

Morgen gaan we naar huis dus gaan we daar vast voorbereidingen voor treffen.

Jannie gaat het stageld betalen en ik breek de voortent vast af. Zo gepiept en samen hebben we de boel opgevouwen en opgeruimd. Onze buitenstoelen en tafel weer opgeborgen op hun plek onder ons bed. We zijn bijna klaar en ruimen morgen nog wat kleine dingen op zodat we vroeg kunnen vertrekken. Om twee uur moeten we thuis zijn want dan begint de Grand Prix van Spanje en die willen we absoluut zien.

Een laatste fietsronde met de honden en dan ga ik de foto’s van vandaag op de laptop zetten om ze goed te kunnen bekijken.

Het was weer een schitterende vakantie. We hebben vast voor september besproken dan zijn we hier 3 weken. Ik kan het iedereen aanraden.

Zondag 10 mei 2009

Vandaag een laatste fietstocht met de honden. De laatste spullen ingepakt en om 9.00 uur naar huis vertrokken. Gelukkig was er weinig verkeer en om 11.30 uur waren weer thuis.

September gaan we weer terug maar dan voor 3 weken.

 

© Henk van den Brink


 
 

 

www.photodigitaal.nl

de heer Speulman



www.photodigitaal.nl

Grafheuvel



www.photodigitaal.nl

Pingo



www.photodigitaal.nl

Gekapt bos



www.photodigitaal.nl

Drentsche Aa



www.photodigitaal.nl

de Afkalving oever



www.photodigitaal.nl

Drentsche aa



www.photodigitaal.nl

Bunzing, gefotografeerd door Jannie



www.photodigitaal.nl

de Afkalving oever



www.photodigitaal.nl

Drentsche aa



www.photodigitaal.nl

Bunzing, gefotografeerd door Jannie



www.photodigitaal.nl

Bunzing, gefotografeerd door Jannie



www.photodigitaal.nl

Hengst vast in kuil



www.photodigitaal.nl

Hengst vast in kuil



www.photodigitaal.nl

Bloesem lijsterbes



www.photodigitaal.nl

Koekoeksbloem



www.photodigitaal.nl

Tolhek



www.photodigitaal.nl

Kwikstaart



www.photodigitaal.nl

Vlieg, gefotografeerd door jannie



www.photodigitaal.nl

Kever, gefotografeerd door Jannie



www.photodigitaal.nl

Vlinder, gefotografeerd door Jannie



www.photodigitaal.nl

Paard!!!



www.photodigitaal.nl

Emma



www.photodigitaal.nl

Trix



www.photodigitaal.nl

Trix en Emma



www.photodigitaal.nl

Trix en Emma



www.photodigitaal.nl

Bunzing, gefotografeerd door Jannie